GÖÇEBE

Bu kadar kalabalıkken içinde

Yalnız diyemez kimse sana

Sokağında sevdiğin kediyi tanıyorum

Gülümsediğin çocukları

Yürürken caddelerde

Aklında bir şarkı

Dans etmiyor kimse sana

Zamanı bilmiyorum ve mekanı

Kitaplara dokunurken heyecanlandığını görebiliyorum

Hasretini bilmiyorum

Korkularını

Şimdi evi neresi bilmiyorum

Bazı geceler aya uzanır elin

 

Evinin çevresini çitle kaplayan insan

İşledi ilk günahı

Küfür yakıştı kafire

Yer kalmadı bize.

Yorumlarınızı duymak isteriz...