Bağışladıkça

.                           “Bağışladıkça”

 

İnsanın acısını insan alır diyor şair

Yine insanın canını

İnsan yakmazmış gibi

Üstelik,

Canımızı yakanları bağışlamak

Büyüklük değil şimdilerde…

Bağışladıkça,

Saygısızlığı taç yapıp oturtuyorlar başa

Kimse haddini bilmiyor bu devirde

Herkeste bir kibir,  bir de sinir!

Yüksek sesle konuşmaktan duyulmuyor

İçimizin sesi,

Herkes herkestir, uzaktır, kalabalıktır

Oysa sen öyle misin?

Uzak mısın ya da kalabalık

Sesin gürültülü geliyor epeydir

İçimi üşütüyor,

içimi titretiyor bu ses

Ya herkesleşirsen benim için?

Bir şiir olmaktan çıkıp

Bir yenilgi olmaz mısın?

Üstelik şu sıralar,

Daha az yazıyor

Daha çok kırılıyorum sana

Oysa ben sadece,

Kimsenin kimseyi anlamadığı bir dünyada

Yalnız sen gör içimi istedim

İnsan ya,

Yorulur, kırılır, bunalır…

Sevginin ruha iyi gelen bir yanı vardır

Sar, sarmala yalnızlığıma yuva ol istedim.

Yorumlarınızı duymak isteriz...